1. Pleqtë dhe të sëmurët që kanë mjekim të vazhdueshëm. Këta mund të mos agjërojnë dhe për çdo ditë mosagjërimi duhet të ushqejnë një të varfër.

Thotë Allahu i lartësuar: Ai është disa ditë me numër. Të sëmurët prej jush ose udhëtarët, le të agjërojnë më vonë po aq ditë (sa kanë lënë pa agjëruar). Për ata që nuk e përballojnë dot (agjërimin), është i detyruar si kompensim ushqimi (ditor) i një të varfëri. Nëse dikush jep vullnetarisht më tepër, do të jetë më mirë për të. Megjithatë, të agjëroni është më mirë për ju, në qoftë se dini. Bekare 184
Transmetohet nga Atau se ai e dëgjoi Ibnu Abasin të lexojë këtë ajet dhe tha: “Ky ajet nuk është i abroguar. Këtu bëhet fjalë për burrat e thyer në moshë dhe gratë e vjetra të cilët nuk e përballojnë dot agjërimin dhe e kanë detyrë që të ushqejnë çdo ditë një të varfër. ShejħAbdul Ađhim El bedeuij “El uexhiz” fq 197-199.
Pyetje: Nëse dikush, sa herë që fillon të agjërojë kjo i sjell dobësim të përgjithshëm derisa i vjen një gjendje të fikti dhe pafuqie, shkumëzohet dhe flet për çart. Madje mund të mbetet me ditë të tëra në atë gjendje. A i lejohet të çelë dhe të konpensojë agjërimin duke ushqyer të varfërit?
Përgjigje: shejhul islam Ibn tejmije i është përgjigjur kësaj pyetjeje duke thënë; ”elhamdulil-lah! Nëse agjërimi i sjell atij një gjendje dhe sëmundje të tillë, ai mund të mos agjërojë dhe të agjërojë më vonë kur ta ketë më të lehtë. Nëse kjo e godet atë në çfardo kohe që të agjërojë, atëherë ai konsiderohet i paaftë për të agjëruar dhe për çdo ditë duhet të ushqejë një të varfër. Allahu është më i ditur për gjithçka. Mexhmuatu el fetaua 13 \118
2. Gratë shtatzane dhe ato që janë në perjudhën e gjidhënies. Nëse kanë frikë për fëmijën dhe nuk e përballojnë dot agjërimin ato mund të mos agjërojnë dhe kanë detyrë konpensimin (fidjeten) pra ushqimin e një të varfëri. Ato nuk e kanë detyrë agjërimin kaza.Ibnu Abas ka thënë: Nëse gruaja shtatzënë ka frikë për veten e saj dhe gjidhënësja për fëmijën e gjirit gjatë Ramazanit, lejohet të mos agjërojnë. Ata për çdo ditë të pa agjëruar ushqejnë një të varfër dhe nuk e kanë detyrë agjërimin kaza.
Transmetohet nga Nafiu që ka thënë: “Një nga vajzat e Ibn Umerit që ishte martuar me një burrë nga kurejshët, ishte shtatzanë dhe gjatë Ramazanit pati etje të madhe. Ibnu Umeri e urdhëroi atë që të çelë dhe për çdo ditë të pa agjëruar të ushqejë nga një të varfër.
Pyetje: Sa është masa e të ushqyerit që duhet dhënë të varfërit për kompesimin e ditës së pa agjëruar?
Përgjigje: Aq sa të ngopet. Pra një vakt të mjaftueshëm.
Transmetohet nga Enes ibnu Malik që tregon se gjatë një viti ai e ndjeu veten të dobët (nga pleqëria) për të agjëruar. Prandaj gatoi therid (bukë e mish), ftoi 30 vetë dhe i ngopi me ushqim. Shejħ Abdul Ađhim El bedeuij “El uexhiz” fq 200.
Vërejtje: Ai që nuk agjëron një ditë me shkak, por brenda asaj dite i ikën shkaku i mosagjërimit, si: Udhëtari që kthehet nga udhëtimi gjatë ditës, lehona ose gruaja me perijoda që pastrohet, jobesimtari që përqafon islamin, i sëmuri mendor që vjen në vete, i sëmuri që shërohet dhe i vogli që mbush moshën e pjekurisë atë ditë, duhet që pjesën e mbetur të asaj dite ta kalojnë në agjërim, edhe pse e kanë nisur pa agjëruar atë.

Shejħ Feuzani “Përmbledhje e fikhut”

Hoxhë Othman Agolli