Në emër të Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit

Përkufizimi i kurbanit:

Kurbani është ajo që theret nga kafshët e bagëtive (deve, lopë, dele e dhi) gjatë ditëve të Bajramit si një afrim ndaj Allahut të Lartësuar.
Ai është prej simboleve të dukshme të Islamit, të ligjëruar në Librin e Allahut, në Sunetin e Profetit ﷺ dhe me konsensusin e myslimanëve. Dëshmitë për këtë janë të shumta dhe të njohura.

Dispozita e kurbanit:

Ligjshmëria e kurbanit është çështje e pranuar nga të gjithë dijetarët. Por ata janë ndarë në mendime lidhur me atë nëse ai është i preferuar (sunet) apo obligativ (vaxhib):

  1. Shumica e dijetarëve, përfshirë tre imamët (përveç Ebu Hanifes), mendojnë se kurbani është sunet i përforcuar (muekede).
  2. Imami Ebu Hanife dhe imam Ibn Tejmije (Allahu i mëshiroftë) e kanë konsideruar atë si obligativ.

Mendimi më i saktë është ai i shumicës, për shkak të hadithit të transmetuar nga Ummu Seleme (Allahu qoftë i kënaqur me të), ku Profeti ﷺ ka thënë:

“Kur të hyjnë dhjetë ditët e para të Dhul-Hixhes, dhe dikush prej jush dëshiron të bëjë kurban, atëherë mos të prekë asgjë prej flokëve dhe lëkurës së tij.” (Muslimi)

Fjala “dëshiron” tregon se vepra është në dorën e personit dhe nuk është detyrim.

Gjithashtu është transmetuar nga Ebu Bekri dhe Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me ta), se e linin therjen e kurbanit që njerëzit të mos i merrnin si shembull të detyrueshëm (transmetuar nga Bejhakiu dhe saktësuar nga Albani).

Çështje: Për kë theret kurbani?

Bazuar në praktikën profetike, kurbani është për të gjallët, siç veproi Profeti ﷺ për veten dhe familjen e tij. Sa i përket të vdekurve, ka disa kategori:

  1. Nëse theret për vete dhe për familjen, duke përfshirë edhe të vdekurit, kjo është e lejuar dhe e saktë. Profeti ﷺ bëri kurban për veten dhe familjen, ku përfshiheshin edhe të vdekur si Hatixhja (radijAllahu anha).
  2. Nëse kurbani bëhet për të vdekurin sipas testamentit të tij, është obligim që të përmbushet kjo dëshirë.
  3. Nëse theret veçmas për një të vdekur (si për babain, nënën, gjyshin), kjo është e lejuar dhe shpresohet që shpërblimi të arrijë, nëse Allahu do.

Megjithatë, më e mira është të ndiqet Suneti, sepse Profeti ﷺ nuk ka bërë kurban veçmas për ndonjë të vdekur, edhe pse shumë të dashur të tij kishin ndërruar jetë, si Hamza dhe Xhaferi (radijAllahu anhum).

Kushtet e kurbanit (janë gjashtë):

  1. Të jetë nga bagëtitë (deve, lopë, dele ose dhi), bazuar në ajetin:

“Për çdo ymet kemi caktuar sakrificë, që të përmendin emrin e Allahut mbi atë që Ai u ka dhënë nga bagëtitë.” (Kur’an, 22:34)

  1. Të ketë arritur moshën e përcaktuar ligjërisht:

Deve: 5 vjeç

Lopa: 2 vjeç

Dhi/dele: 1 vjeç

(Lejohet edhe gëzafi i deles 6-muajshe nëse duket si njëvjeçare.)

  1. Të jetë pa të meta të qarta, të cilat e bëjnë të pavlefshëm. Katër prej tyre janë:

E verbër me verbëri të dukshme

E sëmurë rëndë

E çalë rëndë

E dobët në mënyrë ekstreme
Për këto, Profeti ﷺ ka ndaluar therjen si kurban.

  1. Të jetë në pronësi të personit që e ther.
  2. Të mos jetë peng (garanci) për ndonjë borxh.
  3. Koha e therjes: nga përfundimi i namazit të Bajramit deri në perëndimin e diellit më 13 Dhul-Hixhe.

Çështje: Për kë mjafton një kurban?

Nëse një burrë ther një dele për vete dhe për familjen që mban (gra, fëmijë, etj.), ajo është e mjaftueshme për të gjithë.
Me “familje” nënkuptohen ata që i mban ekonomikisht.

Çështje: Çfarë hahet dhe ndahet nga kurbani?

Sipas shumicës së dijetarëve, kurbani ndahet në tre pjesë:

  1. Një pjesë për konsum personal
  2. Një pjesë për dhuratë (për të afërmit dhe miqtë)
  3. Një pjesë për bamirësi (për të varfrit)

Argumentet:

“Hani prej tyre dhe ushqeni të varfrin e nevojshëm.” (Haxh, 28)
“Ushqeni lypësin e përulur dhe atë që nuk kërkon.”

Në hadithin e Buhariut:

“Hani, jepni dhe ruani.”
Kjo përfshin edhe dhuratën edhe lëmoshën.

Çështje: Ndalimi i prerjes së flokëve dhe thonjve për atë që do të bëjë kurban:

Në hadithin e Ummu Selemes (Sahih Muslim) thuhet:

“Kur të hyjnë dhjetë ditët e para të Dhul-Hixhes dhe dikush prej jush dëshiron të bëjë kurban, le të ndalojë prerjen e flokëve dhe thonjve.”

Në një version tjetër:

“Të mos prekë asgjë nga flokët apo lëkura e tij.”

Qëllimi është që ai të përjetojë diçka nga përvoja e haxhinjve në ihram, duke shmangur zbukurimin.

Kjo vlen vetëm për atë që do të bëjë kurbanin, jo për pjesëtarët e tjerë të familjes.

Nëse ai e shkurton flokun apo thonjtë, duhet të kërkojë falje dhe të pendohet, por kurbani mbetet i vlefshëm dhe nuk ka kefaret (dëmshpërblim) për të.

Muhamed bin Sulejman El-Mehena
https://t.me/hoxheebubekrruli