Kam dëgjuar se nuk bën të falemi në errësire për shkak të pëgjasimit me jehudët. A është e vërtetë kjo?

Përgjigjja:

Përgjigjja: Nuk di të ketë argument apo fjalë të dijetarëve për këtë çështje.

Në parim falja e namazit në një vend të errët, përderisa njeriu e di drejtimin e kibles, është e lejuar, as nuk thuhet që është mekruh (e papëlqyer) dhe as mustehab (e pëlqyer).

Aishja, radijallahu anha, tregon: “Një natë nuk e gjeja të Dërguarin, salallahu alejhi we selem, dhe duke e kërkuar (në errësirë) duart e mia ranë në shputat e këmbëve të tij të cilat i kishte drejtuar (me gishtërinjë kah kibla). Ai ishte në sexhde dhe lutej…” E trasnmetojnë Maliku, Muslimi, Tirmidhiu dhe Nesaiu.

Pra, falja në dritë apo errësirë nuk është prej kushteve, shtyllave, obligimeve apo gjërave të preferuara në namaz.

Shejh Ibën Uthejmini, Allahu e mëshiroftë, është pyetur: Sa është e saktë se është e papëlqyer të falet namazi në errësirë?

Ai u përgjigj: “Nuk e di këtë hadith, dhe ai që pretendon se ka argument për këtë, atëherë le të na vërtetojë një gjë të tillë. Në kohën e të Dërguarit, salallahu alejhi we selem, origjina ishte namazi në errësirë, sepse xhamitë në atë kohë nuk kishin ndriçim (me llamba); siç tregon Aishja, radijallahu anha: “Shtepitë atëbotë nuk ishin të ndriçuara me llamba…”

Mund të thuhet se është e papëlqyer falja e namazit në errësirë, nëse ai që falet në këtë vend frikësohet prej errësirës apo ndihet i shqetësuar, siç mund të thuhet se është e pëlqyer nëse kjo e shtyen njeriun të jetë më i përulur në namaz, si dhe të mos i shoh ato gjëra që ia tërheqin vëmendjen.

Shejh Abdulkerim Hudajr, Allahu e ruajt, kur është pyetur për këtë çështje, ka thënë: “Nëse plotësohen kushtet, shtyllat dhe obligimet e namazit, atëherë ai është i saktë (i pranuar). Kurse, drita nuk është as kusht, as shtyllë dhe as obligim (i namazit). Përveç rastit kur errësira bëhet shkak i frikës dhe shqetëson namazfalësin duke ia larguar hushuin (përuljen). Në këtë rast themi se është mekruh namazi në këtë vend.”

Hoxhë Lulzim Përçuku